தவறை ஒப்புக்கொள்ளும் தலைவன் பலவீனமானவன் அல்ல. அவனே உண்மையான தலைவன்...! ரஜிவன் ஜெயசந்திரமூர்த்தி
தவறை ஒப்புக்கொள்ளும் தலைவன் பலவீனமானவன் அல்ல. அவனே உண்மையான தலைவன்...! ரஜிவன் ஜெயசந்திரமூர்த்தி
தவறை ஒப்புக்கொள்ளும் தலைவன் பலவீனமானவன் அல்ல.
அவனே உண்மையான தலைவன் என பாராளுமன்ற உறுப்பினர் றஜீவன் ஜெயசந்திர மூர்த்தி தெரிவித்துள்ளார். அவர் நேற்று வடமராட்சியில் இடம்பெற்ற 3 ம் நாள் சிலப்பதிகார விழாவில் தலைமை தங்கி தலைமை உரை நிகழ்த்தும் போதே அவர் இவ்வாறு தெரிவித்துள்ளார்.
அதன் முழு விபரமும் வருமாறு
மதிப்பிற்குரிய சபையோரே, அறிஞர்களே, கலை இலக்கிய ஆர்வலர்களே, அன்பிற்கினிய இளைஞர்களே, பெண்களே, சகோதர சகோதரிகளே,
இன்று இந்த நிகழ்வில் தலைமையுரை ஆற்றுவதற்கான வாய்ப்பைப் பெற்றிருப்பதை நான் ஒரு பெருமையாக மட்டுமல்ல, ஒரு பொறுப்பாகவும் கருதுகிறேன்.
ஏனெனில் நான் அரசியலில் இருப்பதற்கு முன்னர் ஒரு ஆசிரியன். ஒரு வாசகன். ஒரு தமிழ் நேசன். ஒரு இலக்கிய ஆர்வலன். ஒரு சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ள விரும்பிய மாணவன்.
ஒரு ஆசிரியராக நான் வகுப்பறையில் மாணவர்களுடன் உரையாடினேன். ஒரு அரசியல்வாதியாக இன்று மக்களுடன் உரையாடுகிறேன். ஆனால் இரண்டிலும் நான் தேடியது ஒன்றே — மனிதனைப் புரிந்துகொள்வது.
அந்த மனிதனைப் புரிந்துகொள்ள எனக்கு வழிகாட்டியது தமிழ் இலக்கியம்.
அன்பிற்குரியவர்களே,
ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரத்தை அதன் கணக்குப் புத்தகங்கள் காட்டலாம். ஆனால் ஒரு சமூகத்தின் ஆன்மாவை அதன் இலக்கியங்களே காட்டும்.
தமிழ் இலக்கியத்தை நான் வாசிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் வியப்பது ஒன்றுதான்.
உலகம் இன்று பேசும் ஜனநாயகம், நல்லாட்சி, சமூக நீதி, பெண்களின் உரிமை, உலக சகோதரத்துவம் போன்ற சிந்தனைகள் பலவற்றை தமிழன் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே சிந்தித்திருக்கிறான்.
சங்க இலக்கியத்தில் கணியன் பூங்குன்றனார் கூறுகிறார்:
"யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்."
இது வெறும் கவிதை அல்ல.
இது உலக மனிதநேயத்தின் அரசியல் அறிவிப்பு.
நான் ஒரு தமிழனாக என் இனத்தை நேசிக்கிறேன். ஆனால் மற்ற இனங்களை வெறுப்பதில்லை.
நான் என் மொழியை நேசிக்கிறேன். ஆனால் மற்ற மொழிகளை அவமதிப்பதில்லை.
நான் என் மக்களின் உரிமைகளைப் பேசுகிறேன். ஆனால் மற்ற மக்களின் உரிமைகளை மறுப்பதில்லை.
இந்த சிந்தனையின் வேரை நான் தமிழ் இலக்கியத்திலேயே காண்கிறேன்.
திருவள்ளுவர் கூறுகிறார்:
"அறத்தான் வருவதே இன்பம்."
அறம் இல்லாத வெற்றி வெற்றியல்ல.
நேர்மை இல்லாத அரசியல் அரசியலல்ல.
மனிதநேயம் இல்லாத வளர்ச்சி வளர்ச்சியல்ல.
இந்த உண்மைகளை இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே வள்ளுவர் கூறியிருக்கிறார்.
அன்பிற்குரியவர்களே,
சிலப்பதிகாரம் என்பது காதலின் காவியம் மட்டுமல்ல.
அது நீதியின் காவியம்.
கோவலன் நிரபராதி.
ஆனால் ஒரு நிர்வாகப் பிழையால் மரண தண்டனை வழங்கப்படுகிறான்.
உண்மையை அறியாமல் முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தின் ஆபத்தை இளங்கோவடிகள் எச்சரிக்கிறார்.
கண்ணகி மன்னனின் முன் நிற்கும்போது அவளிடம் படைகளோ அதிகாரமோ இல்லை.
உண்மை மட்டுமே இருந்தது.
உண்மை வெளிப்பட்டபோது பாண்டிய மன்னன் கூறுகிறான்:
"யானோ அரசன்? யானே கள்வன்!"
ஒரு அரசன் தனது தவறை ஏற்றுக்கொள்கிறான்.
இன்று உலக அரசியலில் இந்த பண்பை நாம் எவ்வளவு காண்கிறோம்?
தவறை ஒப்புக்கொள்ளும் தலைவன் பலவீனமானவன் அல்ல.
அவனே உண்மையான தலைவன்.
இன்றைய அரசியலிலும் நான் நம்புவது இதுதான்.
தவறுகளை மறைப்பதை விட திருத்துவது உயர்ந்த பண்பு.
பொய்களைப் பரப்புவதை விட உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வது உயர்ந்த பண்பு.
அதிகாரத்தை காப்பதை விட மக்களின் நம்பிக்கையை காப்பதே உயர்ந்த பண்பு.
இராமாயணத்தை எடுத்துப் பாருங்கள்.
இராமனின் மகத்துவம் அவன் அரசனாக ஆனதிலல்ல.
அரியணையை விட அறத்தைத் தேர்ந்தெடுத்ததில்தான்.
ஆனால் என்னை அதிகம் கவர்ந்த பாத்திரம் பரதன்.
அரியணை அவனுக்குக் கிடைத்தபோதும் அது தன் உரிமை அல்ல என்று எண்ணி இராமனின் பாதுகைகளை அரியணையில் வைத்து ஆட்சி செய்தான்.
அவன் நமக்குக் கற்றுத் தரும் பாடம்:
பதவி என்பது சொத்து அல்ல; பொறுப்பு.
இன்று அரசியலிலும் இந்தப் பாடம் மிகவும் அவசியமானது.
மகாபாரதத்தை எடுத்துப் பாருங்கள்.
மகாபாரதம் ஒரு போரின் கதை அல்ல.
அது அதிகார பேராசையின் விளைவுகளைச் சொல்லும் அரசியல் நூல்.
துரியோதனனின் வீழ்ச்சிக்கு காரணம் அவனுடைய பலவீனம் அல்ல.
அவனுடைய அகங்காரம்.
ஆனால் இன்னும் பெரிய பாடம் பீஷ்மரிடமிருந்து வருகிறது.
திரௌபதி அவமானப்படுத்தப்படும்போது அவர் மௌனமாக இருந்தார்.
அந்த மௌனம் பின்னர் ஒரு தேசத்தை அழித்தது.
அதனால்தான் நான் நம்புகிறேன்:
அநீதியைச் செய்பவன் மட்டும் குற்றவாளி அல்ல; அநீதியைப் பார்த்தும் மௌனமாக இருப்பவனும் குற்றவாளிதான்.
ஒரு பாராளுமன்ற உறுப்பினராக மக்களின் பிரச்சினைகள் குறித்து பேச வேண்டிய இடத்தில் பேசுவது என் கடமை.
மௌனம் காப்பது அல்ல.
உண்மையைப் பேசுவதுதான் பிரதிநிதித்துவம்.
அன்பிற்குரிய பெண்களே,
தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் பெண்கள் கதாபாத்திரங்களாக மட்டுமல்ல, சிந்தனையின் தலைவர்களாகவும் இருந்திருக்கிறார்கள்.
அவ்வையார் அரசர்களுக்கு அறிவுரை கூறினார்.
கண்ணகி நீதிக்காக போராடினார்.
மணிமேகலை கருணையின் பாதையை காட்டினார்.
மணிமேகலையில் வரும் அமுதசுரபி பாத்திரம் பசியால் வாடும் மக்களுக்கு முடிவில்லாமல் உணவு வழங்குகிறது.
அதன் மூலம் சாத்தனார் கூறும் அரசியல் தத்துவம் என்ன?
ஒரு நாட்டின் பெருமை அதன் அரண்மனைகளில் இல்லை.
பசியோடு யாரும் உறங்காத சமூகத்தை உருவாக்குவதில்தான் இருக்கிறது.
அதுவே சமூக நீதி.
அன்பிற்குரிய இளைஞர்களே,
பாரதியார் கூறினார்:
"பட்டங்கள் ஆள்வதும் சட்டங்கள் செய்வதும் பாரினில் பெண்கள் நடத்த வந்தோம்."
இன்று நாம் பெண்களின் அரசியல் பங்களிப்பைப் பற்றி பேசுகிறோம்.
ஆனால் அந்தக் கனவை பாரதி நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே கண்டிருந்தார்.
அன்பிற்குரியவர்களே,
வடக்கின் மண்ணிலிருந்து வந்த ஒருவனாக நான் போரின் வலியையும் மக்களின் கண்ணீரையும் பார்த்திருக்கிறேன்.
ஆனால் அதே நேரத்தில் இந்த மண்ணின் கவிஞர்களின் கனவுகளையும் கலைஞர்களின் படைப்பாற்றலையும் பார்த்திருக்கிறேன்.
போர் கட்டடங்களை இடித்திருக்கலாம்.
ஆனால் எமது மொழியை இடிக்க முடியவில்லை.
எமது இலக்கியத்தை அழிக்க முடியவில்லை.
எமது பண்பாட்டை தோற்கடிக்க முடியவில்லை.
அதனால்தான் நாம் மீண்டும் எழுந்து நிற்கிறோம்.
இறுதியாக நான் கூற விரும்புவது இதுதான்.
சிலப்பதிகாரம் எனக்கு நீதியை கற்றுத்தந்தது.
திருக்குறள் எனக்கு அறத்தை கற்றுத்தந்தது.
இராமாயணம் எனக்கு பொறுப்பின் பெருமையை கற்றுத்தந்தது.
மகாபாரதம் எனக்கு மௌனத்தின் ஆபத்தை கற்றுத்தந்தது.
மணிமேகலை எனக்கு கருணையை கற்றுத்தந்தது.
பாரதியார் எனக்கு சுதந்திர சிந்தனையை கற்றுத்தந்தார்.
அந்த இலக்கியங்கள் காட்டிய பாதையில்தான் நான் ஒரு ஆசிரியராகவும், ஒரு பாராளுமன்ற உறுப்பினராகவும், ஒரு சாதாரண மனிதராகவும் பயணிக்க முயற்சிக்கிறேன்.
அறத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட அரசியல், மனிதநேயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமூகச் செயற்பாடு, அறிவை அடிப்படையாகக் கொண்ட கல்வி, பண்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்ட வளர்ச்சி ஆகியவற்றை ஒன்றிணைத்து ஒரு புதிய சமூகத்தை உருவாக்க நாம் அனைவரும் உறுதியேற்போம்.
"தமிழ் வாழ்க! தமிழினம் தழைக்க!" என்றார்
